W Mongolii herbaty nie pija się w filiżankach, tak jak w większości europejskich krajów. Najpopularniejsza jest tam herbata zielona, którą przyrządza się na mleku, dodatkowo wzbogacając jej smak masłem lub łojem baranim. Następnie do mieszanki dodaje się mąkę i sól, a czasem nawet krew zwierzęcą i całość wypija się ze smakiem.

Podobny zwyczaj parzenia herbaty wykształcił się w Tybecie. Tam, co prawda zielona herbata gotowana jest na wodzie, jednak ze znaczną zawartością mleka. Obowiązkowe dodatki, które dodaje się do naparu to także mleko, sól i tłuszcz. Po dokładnym wymieszaniu składników ubija się je w beczce.

Trzeba przyznać, że to bardzo ciekawe sposoby przyrządzania herbacianego naparu, jednak większość z nas skłoniłoby się raczej w stronę polskiej tradycji.

Jeśli zainteresowała nas tematyka zwyczajów związanych z parzeniem herbaty w innych krajach, na uwagę zasługuje także Anglia, Japonia i Chiny.

Anglicy stworzyli swój własny zwyczaj five o’clock , który zapoczątkowała sama królowa Wiktoria. Zgodnie z tą tradycją, około godziny 17 powinniśmy przerwać pracę i udać się na podwieczorek, składający się z herbaty i ciasta lub kanapek. Niestety obecnie zwyczaj ten rzadko jest kultywowany, chociaż opowiada się za nim sama królowa Elżbieta.

W Japonii aż po dzień dzisiejszy praktykowana jest za to ceremonia parzenia herbaty. To tradycja oparta na tamtejszej filozofii. Zgodnie z nią parzenie herbaty powinno być uroczystym rytuałem, a sam napój traktowany z należnym mu szacunkiem.

Legenda głosi, że cesarz Shennong przypadkowo odkrył herbatę już w 28 wieku przed naszą erą, kiedy liść z drzewa herbacianego wpadł do wody, którą pił cesarz. Trudno określić, ile prawdy zawiera w sobie ta historia, ale z pewnością jest to ciekawostka, którą możemy zabłysnąć na popołudniowej herbatce ze znajomymi.

Pierwsze wiarygodne zapiski dotyczące herbaty w Chinach pojawiły się około 7. wieku przed naszą erą. Aż do 5 wieku naszej ery Chiny były jedynym krajem, w którym uprawiało się drzewa herbaciane. Dopiero w tym czasie nasiona herbaty dotarły do Mongolii, a w 7 wieku do Tybetu. W 803 r. rozpoczęto hodowlę drzew herbacianych w Japonii, która szybko stała się drugim obok Chin potentatem w tej dziedzinie.

W obu krajach równocześnie kształtowały się tradycje i zwyczaje dotyczące parzenia i picia herbaty, jednak były one zgoła odmienne.

W Chinach zwyczaje te różnią się w zależności od poszczególnych regionów tego kraju, Japonia natomiast zjednoczyła się we wspaniałej ceremonii picia herbaty.

Do Europy nasiona herbaty dotarły dopiero w 17 wieku. Żaden europejski kraj nie dorównał nigdy Chinom, ani Japonii, chociaż coraz więcej Europejczyków przykłada wagę do sposobu picia i parzenia herbaty.

Odwiedzamy herbaciarnie, poznajemy nowe smaki i gatunki herbaty oraz odpowiednie sposoby ich przyrządzania, jednak ze wstydem trzeba przyznać, że niewielu z nas ma czas na celebrowanie herbaty. Wyjątkiem są Anglicy, którzy stworzyli swoje słynne five o’clock.